Það er alltaf gaman þegar maður vekur fólk til umhugsunar. Ég er það heppinn að ég á marga vini sem telja sig vita ýmislegt og hafa skoðanir á flestu. Ég hef mikin áhuga á hjálparstarfi og velti því oft fyrir mér hvernig maður getur hjálpað fólki sem best. Sumum hjálparstöfnunum treysti ég og öðrum ekki. Eins og er treysti ég UNICEF og Amnesty International. Hef aldrei treyst hjálparstarfi Kirkjunnar, veit ekki afhverju, beit þetta einhvern tíman í mig. Ímynda mér bara að peningurinn farí í trúboð og kirkjur í Malawi.
En svo koma menn eins og Hr. Wikipedia (Jón Gunnarsson) og benda manni á ýsmar slæmar staðreyndir um UNICEF. En á endanum þarf maður að taka þessa ákvörðun sjálfur og standa við hana. Samkvæmt Olgu er fjárhagslegt gegnsæi UNICEF mikið og aðeins 4% að framlögum fara í stjórnsýslukostnað. En samkvæmt Jóni fer mikið að fjármunum í mútur og ríkisstjórnir Afríkulanda. Hverju á ég að trúa? Bæði hafa mikið til sýns máls. Einhver vitur maður sagði eitt sinn: "Það eina sem skrifað skjal sannar, er að einhver skrifaði það" Maður veit oftast ekki hvað er satt og hvað ekki. Maður þarf að bara að ákveða það sjálfur. Taka stökkið. Á endanum vel ég leiðina hans Óskars, hún er að gefa 1000 kr, eitthvað fer í mútur kannski en vonandi fer eitthvað í að byggja skóla. 1000 kr á mánuði er engin peningur til velta sér upp úr.
benedikthreinn.blogspot.com hefur ákveðið að senda tvo fulltrúa til Afríku til að komast að hinu sanna með UNICEF og hjálparstarfið. Þeir Jón Gunnarsson og Haukur Sigurðsson ætla að fara Afríku endilanga í 5 mánuði og rannsaka málið. Niðurstöðu er að vænta í sumar.
5 ummæli:
Sendum við ekki svo reikninginn á síðuhaldara?
Þetta er margt mjög sniðugt sem hér kemur fram, og á síðunni hjá Olgu.
Ef rétt er það sem kemur fram hjá Olgu er Unicef góð og grandvör stofnun sem vert er að styðja.
En hér er nokkuð rætt um vonleysi eða kannski frekar vanmáttarleysi ungra fávísra Íslendinga frá Ísafirði sem vita að mikið af þróunaraðstoð gerir ástandið illt verra.
Mikilvægt er að reisa skóla og bólusetja börn, en það er svei mér ekki eina leiðin.
Það er samt eitt sem hægt er að gera á heimavelli. Það er að berjast fyrir lækkun tolla og innflutningshafta frá fátækum löndum. Það eykur hvata okkar til að kaupa vörur frá þessum löndum. Slíkt gefur afrísku fólki betri hag af því að standa sig vel, rækta garðinn sinn og komast til bjargálna.
Hitt er að mikilvægasta vandamálið í þróunarlöndunum er skortur á einkaeignarrétti, eins og margoft hefur verið bent á. Það er nú samt kannski eitthvað sem við getum illa ráðið við.
-Gylfi
"Það eykur hvata okkar til að kaupa vörur frá þessum löndum."
Þessar vörur eru í flestum tilvikum hráefni. Þróunarríkin eru hráefnisframleiðendur fyrir iðnríkin, sem framleiða fullunnar vörur. Verðlagning vörunnar er í höndum iðnríkja og vestrænna auðhringa.
Þetta leiðir til þess að verð á hráefnum frá þriðja heiminum lækka stöðugt á meðan iðnaðarvörur ríku landanna hækka. Útflutningsverðmæti þróunarríkjanna minnka því stöðugt þrátt fyrir vaxandi framleiðslu.
Til þessa að rétta við þennan óhagstæða viðskiptajöfnuð, sækjast þróunarlöndin eftir erlendum fjárfestingum og lántökum frá iðnríkjunum, sem leiðir til gífurlegrar skuldasöfnunar. Þessi sívaxandi skuldabyrði hamlar efnahagsþróun þessara landa.
Verð á hráefnum ræðst af framboði og eftirspurn. Vestræn ríki sjá um eftirspurnina en framboðið ræðst í löndunum sjálfum.
Ísland var einu sinni fátækt land sem byggði mestan part á frumframleiðslu. Það er svoleiðis sem þetta verður að ganga, byrja á frumframleiðslu og auka menntunarstigið, tekjur, infrastrúktúr og allt hitt smám saman. Ef þetta byggist ekki upp smám saman í takt við eftirspurn er alltaf eitthvað sem brestur með látum og allt fer á hvolf.
-g
Hagfræðiþekking mín er nú ekki upp á sitt besta, en jú góður punktur...
Ég hef heyrt þá tillögu að til að byrja með og til að koma þróunarlöndum "af stað" ættu þau að einblína á "south to south exchange"... Mér finnst það hljóma gáfulega.
- o
Skrifa ummæli